Luisterkind is een fantastische manier om contact te maken met mensen die mondeling niet (meer) kunnen communiceren. Dit is een korte samenvatting van een prachtig en ontroerend gesprek.

Een afstemming op een meneer met Alzheimer. Hij kan niet meer mondeling communiceren met zijn kinderen en de verpleging. Tijdens ons gesprek vertelt hij mij over de dingen die hij graag nog aan zijn kinderen zou willen meegeven. Hij heeft geen spijt maar zou sommige dingen anders hebben gedaan. Zo zou hij de liefde voor zijn kinderen graag meer hebben geuit. Of ik ze dat in ieder geval wel mee wilde geven? Hij vindt het namelijk heerlijk als de kinderen er zijn. Het liefst zou hij zo veel mogelijk met ze naar buiten gaan. Binnenzijn benauwd hem namelijk enorm.

Meneer zou ook heel graag nog een keer de vertrouwde plekken van vroeger bezoeken en de smaken van vroeger proeven. Hij noemt het “a trip down memory lane”.
Tot slot heeft meneer nog een paar welgemeende adviezen, zoals: “Kijk niet teveel terug naar het verleden want het is belangrijker om naar de toekomst te kijken, het verleden brengt vaak alleen maar verdriet met zich mee.” en “Heb geen spijt van eerdere beslissingen maar zie ze als lessen voor de toekomst”. Hij gaf aan dat zelf te weinig te hebben gedaan.

En oh ja, als hij soms wat teruggetrokken lijkt dan kan dat komen doordat hij zich groen en geel heeft geërgerd aan het betuttelende toontje waarmee de verpleging hem die dag heeft aangesproken. Ik kon een grote glimlach niet onderdrukken 🙂

De feedback van de kinderen was dat zij hun vader volledig in het gesprek herkenden en blij waren te kunnen lezen wat er in zijn wereld omgaat.